Dit voorjaar ging de langverwachte uitbreiding van het Museum Arnhem open. Het bestaande museum in de statige oude herensociëteit uit 1873 kreeg er een hypermoderne nieuwe vleugel bij. Benieuwd hoe die combinatie eruit ziet, en gelokt door grote collectie de Neo-Realisten, is de volgende bestemming Arnhem Centrum.
Het is druk in de centrale ruimte van het museum onder de koepel op deze doordeweekse dag. We zien zelfs een herenmuseumclub die een rondleiding krijgt (museumclubs zijn meestal dames namelijk). We komen vooral voor de Neo-Realisten, het pièce de résistance van het museum. Met onder meer van Arnhemse schilders zoals Ket, Gubbels en – de allereerste aankoop – M.C. Escher.
Neo-Realisme was al rond de jaren dertig van de vorige eeuw populair in Arnhem, het museum heeft sindsdien een flinke collectie verzameld, tot en met hedendaagse werken.
Dick Ket kon door ziekte niet vaak zijn huis verlaten, daarom nam hij zijn toevlucht tot zelfportretten en stillevens.
Andere grote namen onder de Neo-Realisten zijn ook ruim vertegenwoordigd, van Carel Willink tot de hedendaagse Iris Kensmil.
Chris Lebeau schilderde de Javaanse Sudakari als onderdeel van een serie schilderijen van revolutionairen. Collega’s zoals Henri van de Velde lieten een heel andere betrokkenheid zien. Hij schilderde in voor een mede-NSB’er zijn visie op de nieuwe mens.
En gelukkig is ook Charley Toorop van de partij.
And now for something completely different… een hedendaags werk van Iris Kensmil, portret van 24 protesterenden tegen racisme.
Op stille momenten dwaalt nog altijd de geest van kunstpaus Pierre Janssen rond in het Arnhemse museum. Janssen (1926-2007) was hier directeur van 1970 tot 1982. Zijn biografie ligt in de museumwinkel en het museumrestaurant heet Café Pierre.
Als vurig pleitbezorger bracht Janssen (van oorsprong journalist) de kunst naar de mensen, wat hem zowel op veel lof als de nodige kritiek kwam te staan. Wie kent hem nog van de Openbaar Kunstbezit of Kunstgrepen?
Pierre Janssen was bevriend met Klaas Gubbels, deze leesplank kocht hij van hem voor het museum. ‘Het was erg veel werk,’ vertelt Gubbels in ‘Andere Tijden’ (zie link), ‘en Pierre Janssen bepaalde zelf de prijs.’
Meer over de wonderbaarlijke Pierre Janssen ‘de man met de handen’ zie deze aflevering van Andere Tijden:
https://anderetijden.nl/aflevering/702/De-Kunstgrepen-van-Pierre-Janssen
De museumtuin
Intussen vervuld van Neo-Realisten besluiten we de tijdelijke tentoonstelling over klimaat en natuur over te slaan, al ziet het er nog zo aanlokkelijk uit, met een kunstkwal die er veel mooier en onschuldiger uitziet dan zijn soortgenoten aan het strand van mijn jeugd.
Elk zichzelf respecterend museum heeft nu immers iets over klimaat, of over slavernij of vrouwelijke kunstenaars. We kiezen nu voor de echte natuur in de museumtuin waar veel te zien is.
Museum Arnhem
Utrechtseweg 87, Arnhem
Wat een toeval dat jij mij daar in een flits hebt gezien.
Mooie blog heb je er van gemaakt. en de link naar Pierre Janssen is toegevoegde waarde.
Ik probeerde het aan mijn vriendin uit te leggen, maar zij kende het niet!
nu kan ik het haar laten zien.
bedankt weer.